یکماه پیش بود که یه عصر یکشنبه زنگ تلفن بصدا دراومد کاترین بود با صدای گرفته که بهم گفت وقت داری یه قهوه با هم بخوریم؟ منم میدونستم الان احتیاج داره با یکی حرف بزنه. سریع جواب مثبت دادم ورفتم سر قرارمون. کاترین با سعید حدود ۳سال بود که زندگی میکردن درواقع ۵ سال بود که با هم دوست بودن. هر دفعه هم که ما به سعید میگفتیم نمیخوای باهاش ازدواج کنی میگفت چه فرقی میکنه ما که با همیم ؟ بعد هم میگفت ازدواج مسئولیت میاره تعهد میاره. درسته که من با دانمارکی زندگی میکنم ولی به این معنی نیست که با ازدواج با دانمارکی موافق باشم .الان که کاترین زنگ زد ۲ ماه بود که سعید ایران رفته بود و از یه ماه قبل از رفتنش با کاترین یه جورایی بهم زده بود و کاترین هم خونه ش رو عوض کرده بود. سعید تو ایران با یه دختر از یه خونواده ی خوب عقد کرده بود و مثل اینکه بگوش کاترین رسیده بود.وقتی نشست خیلی داغون بود بهم گفت:
سعید ۵ ساله منو میشناسه ولی ۲ ماه رفت ایران و با یه دختر که نمیشناسه و ۱۰ سال کوچیکتر از خودشه ازدواج کرد بخوبی میدونه که این دختر استقلال مالی نداره زبان بلد نیست هیچی تو این کشور بلدنیست مثل یه بیبی میمونه از همه مهمتر اینکه از قبل نمیشناخته این دختر رو. اصلا دوستش داره؟من که کارم با سعید تموم شده بود ولی چیزی که منو آزار میده این مسائله. که چطور منی که ۵ سال باهام آشنا بود و همه راه و چاه رو میشناختم رو کنار گذاشت و رفت با یه دختری که اینجور که من از فرهنگ شما میدونم باید خیلی خرج و مخارج رو براش متحمل بشه ازدواج کرد.
یه کم با هم حرف زدیم و منم سعی کردم آرومش کنم تو راه به حرفای کاترین فکر میکردم وکارای سعید رو و نحوه ی برخوردش با کاترین رو یادم میومد. کلا سعید پسر خوب و آرومی بود یادمه هم اون وهم خیلی از دوستای شوهرم که با زن خارجی ازدواج کردن تو مهمونیا و محافل یه خاصیت مشترک داشتن و اون این بود که همین که وارد محافل میشدن اگه دیگران باحترام دوست دختر و زن اونا شروع میکردن دانمارکی حرف زدن خودشون با صدای بلند فارسی حرف میزدن و نکته دیگه این که همیشه با مثلا من یا خانم های دوستاشون مینشستن و بفارسی حرف زدن انگار که ادم احساس میکرد این ها چقدر کمبود حرف زدن دارن. یا مثلا افسون یکی از دوستام که شوهر دانمارکی داره تا یه برنامه ایرانی جشنی کنسرتی گردهمایی میشه اولین نفره که بلیط تهیه میکنه از خیلیای دیگه بیشتر وارد این محافل میشه. این مسئله بود که بارها دیدم و احساس کردم یه چیزایی میتونه تو فرهنگ ما باشه که طرفی که با غریبه داره زندگی میکنه دلتنگش میشه .
تا اینکه همین ویکند سعید رو که از ایران اومده بود دعوت کردیم و سعی کردم ازش بپرسم. اونم گفت: کاترین دختر خوبیه ولی من که تعهد نداده بودم که باهاش ازدواج کنم یا تعهد نداده بودم که تا اخر عمرم باهاش زندگی کنم باهاش زندگی کردم و فهمیدم خیلی حرفامو نمیتونم باهاش بزنم وقتی دلم برای بچگیام تنگ میشدکسی نبود از اون چیزایی که باهاش بزرگ شدم و تو فرهنگمونه درد دل کنم درسته دخترای دانمارکی خیلی مستقل هستن اوائل هم خیلی خوب هس چون همه چی برای دو طرف جدیده رنگ مو رنگ پوست فرهنگ جدید غذا و مهمونیاطرز فکر ولی این وسط همیشه یه کمبودی هس یه چیزی هست که ادم دلش براش تنگ میشه و یه خلا ایجاد میشه .
دیروز خیلی به حرفای سعید فکر کردم و راستش دیدم دو طرف یه جورایی درست میگن و اینکه کاترین و سعید دلایل هم رو نمیفهمن همین هم از اختلاف فرهنگی نشات میگیره.
۲. من دارم این سریال مرگ تدریجی یک رویا رو میبینم الان هم اونجایی هستم که ساناز ورپریده زنگ زده به داداشش و ازش تقاضای کمک برای مارال کرده و مامانش رو سرای سالمندان گذاشته . تا الان هیچی نمیگم ولی کلی خندیدم از دست کارای این دختر و این کارگردان محترم. چقدر این خانواده های سنتی گلن چقدر روابط خوبه بینشون اصلا اهل دعوا نیستن اصلا وقتی میری خونشون احساس میکنی رفتی مدینه ی فاضله . این خونواده های بالا شهری عجب جونورایی هستن ع. ر. ق خورن و ال.وا.ط.ی میکنن همشون طلاق گرفتن همشون اهل دعوا هستن میخوان بچه بندازن اصلا چقدر بی احساسن . چقدر خوبه ادم وقتی فیلم میسازه یه کم واقع گرا و واقع بین هم باشه امیدوارم آخرش درست تموم بشه گرچه از همین الان میتونم حدس بزنم آخرش چی میشه ولی ای کاش اخرای سریالها یه کم با واقع بینی تموم میشد هر چند که خودش زیاد واقعی نباشه
